Op initiatief van VVD Arnhem voerden we afgelopen woensdag 17 december een debat over woningbouw. Niet omdat we nóg een debat wilden, maar omdat Arnhem al te lang niet levert wat het zichzelf aan woningbouw heeft beloofd.

Als we om ons heen kijken, kennen we allemaal mensen die wachten op een woning. Jongeren die thuis blijven wonen, stellen die niet kunnen doorstromen, gezinnen die vastzitten. De wachtlijsten lopen op en de druk op de woningmarkt neemt elke maand verder toe. De woningnood is geen papieren probleem, maar dagelijkse realiteit in onze stad.

Iedereen zegt dat we meer woningen willen bouwen. Maar de praktijk laat iets anders zien. Arnhem realiseert al jaren minder woningen dan vooraf wordt gepland, en zelfs minder dan in de periode vóórdat er sprake was van een nationale wooncrisis. Dat is een feit dat we niet kunnen negeren.

Tegelijk horen we uit de praktijk duidelijke signalen. Ontwikkelaars en bouwende partijen geven aan dat Arnhem steeds vaker wordt gemeden. Niet omdat ze hier niet willen bouwen, maar omdat bouwen onnodig ingewikkeld is geworden. Door een stapeling van bovenwettelijke lokale eisen bovenop landelijke en Europese regels worden projecten duurder, risicovoller en trager. Mooi op papier, maar in de praktijk betekent het: minder woningen.

Een concreet voorbeeld is het project rond station Arnhem Zuid. VVD Arnhem heeft daar eerder voor gewaarschuwd. Het college heeft inmiddels zelf erkend dat extra ambities en aanvullende eisen daar hebben geleid tot ongeveer twee jaar vertraging. Twee jaar zonder nieuwe woningen, terwijl de nood alleen maar toeneemt.

Het debat heeft helaas niet het resultaat opgeleverd waar wij op hadden gehoopt. Een meerderheid van de raad blijft vasthouden aan deze stapeling van ambities. Dat vinden wij een gemiste kans.

Tegelijk is er wel een belangrijke stap gezet. Voor het eerst is afgesproken dat ontwikkelaars en bouwende partijen structureel en vroeg aan tafel komen, juist aan het begin van het proces wanneer het college woningbouwplannen maakt en de raad hierover spreekt. Zo kunnen plannen eerder worden getoetst op haalbaarheid en uitvoerbaarheid. Een concrete winst, waar bouwende partijen in Arnhem ook echt blij mee zijn.

Voor VVD Arnhem is dat waar het om gaat: minder praten over bouwen en meer doen wat nodig is om woningen daadwerkelijk van de grond te krijgen. Plannen zijn belangrijk, maar woningen zijn belangrijker. En daar blijven wij ons elke dag hard voor maken.

Afgelopen week heeft de gemeenteraad ingestemd met het omgevingsplan Schaapsdrift en omgeving. Een zorgelijk moment voor de Arnhemse politiek: niet alleen zit het plan vol fouten, maar ook werd de controlerende rol van de raad naar onze mening onvoldoende serieus genomen.

Het voorstel zoals het voorlag was onvolledig, juridisch kwetsbaar en financieel wankel. Toch werd het er, met steun van de coalitie, doorgedrukt. En dat ging niet zonder slag of stoot. Het college kwam pas in beweging toen bewoners en ondernemers zich genoodzaakt voelden om tot in de raadszaal door te dringen, om duidelijk te maken dat de plannen op meerdere punten niet voldeden aan eerder gemaakte, zwart-op-wit vastgelegde afspraken. Pas na die druk werd erkend dat het plan in deze vorm niet houdbaar was. Vervolgens vroeg het college coalitiepartijen om tientallen pagina’s aan wijzigingen in te dienen. Letterlijk: raadsleden werden verzocht om door het college opgestelde amendementen blind in te dienen, zonder dat zij altijd helder hadden wat de inhoudelijke of juridische gevolgen daarvan waren.

Dat bleek ook tijdens de vergadering. Op simpele inhoudelijke vragen kwamen ontwijkende antwoorden of stiltes. De fouten rond zonlichtnormen, parkeerhubs en bouwhoogtes kostten al miljoenen aan verdampte woningwaarde. En de manier waarop het college dat probeerde te ‘compenseren’, door snel het bouwveld maar te verhogen, was naar onze mening verkeerd. Het was aan het college om verantwoordelijkheid te nemen en het voorstel in te trekken, zodat de raad pas een besluit hoefde te nemen op een plan dat inhoudelijk en juridisch op orde is.

De VVD Arnhem heeft zich fel uitgesproken tegen deze gang van zaken en zal dit dossier scherp blijven volgen. Want hoe je het ook wendt of keert: de financiële risico’s zijn groot en het vertrouwen van inwoners in de politiek krijgt zo opnieuw een klap.

Ruim zestig pagina’s aan reparaties bleken nodig om het plan überhaupt bespreekbaar te maken. En zelfs dan: het bleef wankel. De raad had hier haar controlerende taak serieus moeten nemen.

VVD Arnhem blijft zich inzetten voor een stadsbestuur waarvan je mag verwachten dat het werkt aan plannen die kloppen, vóór en mét de Arnhemmer.

Arnhem moet bereikbaar blijven voor iedereen. Helaas heeft de coalitie van GroenLinks, D66, Arnhem Centraal, Partij voor de Dieren VOLT en de PvdA ervoor gekozen om het Mobiliteitsplan erdoor te drukken, ondanks duidelijke signalen vanuit de stad en onze pogingen om het plan realistischer en werkbaarder te maken.

De VVD-fractie maakt zich grote zorgen over de toekomst van mobiliteit in Arnhem. Wat het college presenteert als een duurzaam mobiliteitsplan, blijkt in de praktijk vooral een rigide pakket aan maatregelen dat de auto zoveel mogelijk wil weren – ongeacht de gevolgen voor bewoners, ondernemers en bezoekers.

En dit is niet zomaar een plan voor de korte termijn: het gaat om keuzes voor de komende 15 jaar, die meer dan 550 miljoen euro zullen kosten. Dan moet je wel zeker weten dat het klopt, en dat ontbreekt op dit moment.

Wat ligt er precies voor?
Het plan stuurt eenzijdig op het verminderen van autoverkeer en gaat daarin ver. Zo verdwijnen goed functionerende wegdelen zoals op de Eldenseweg en mogelijk ook de Nijmeegseweg, worden op veel plekken betaald parkeren en betaalde vergunningen ingevoerd waar bewoners daar massaal níet om vragen, en wordt 30 km/u de nieuwe standaard – zelfs op hoofdwegen. Vooral dat laatste is een zorgelijk punt waar ook adviseurs van de hulpdiensten zich bezorgd over hebben uitgesproken. Vanaf 2026 zijn niet-elektrische bedrijfswagens niet meer welkom in de binnenstad, wat grote impact heeft op ondernemers lokaal.

En dit alles zonder eerst serieus werk te maken van goede alternatieven. Het uitgangspunt lijkt: als je het maar lastig genoeg maakt om met de auto te reizen, stappen mensen vanzelf wel over op de fiets of het ov.

Wat zegt de stad?
Ondernemers, bewoners en belangenorganisaties zoals OK Arnhem, VNO-NCW Midden en Platform Binnenstad Arnhem, Stichting Arnhemse Bedrijventerreinen hebben zich de afgelopen maanden nadrukkelijk uitgesproken tegen deze aanpak. Ze maakten hun zorgen kenbaar in gesprekken, via de media, en zelfs met een cartoon in de krant – maar zonder resultaat. De politieke wil om het coalitieakkoord uit te voeren bleek sterker dan de bereidheid om naar de stad te luisteren.

Wat heeft de VVD gedaan?
We hebben alles op alles gezet om dit plan realistischer en beter uitvoerbaar te maken. Helaas is ons belangrijkste voorstel – om de volgorde van het plan aan te passen en eerst te investeren in positieve alternatieven vóórdat bestaande mobiliteit wordt ontmoedigd – weggestemd.

Desondanks hebben we wél een aantal concrete resultaten geboekt:

• Een ondergrondse parkeergarage binnen de centrumring wordt opgenomen in het plan – onmisbaar voor een gastvrije en bereikbare binnenstad, ook in de toekomst.

• Bedrijventerreinen blijven bedrijventerreinen. Op verzoek van ondernemers hebben we voorkomen dat deze gebieden als toegangsroute naar woonwijken worden ingericht, zodat bedrijven hun ruimte behouden.

• Meer laadplekken voor bussen en vrachtwagens worden gerealiseerd. Bedrijven kunnen alleen verduurzamen als de randvoorwaarden op orde zijn.

• Slim gebruik van bestaande parkeerruimte. Wij hebben aangedrongen op het openstellen van onbenutte bedrijfsparkeerplaatsen in de avond en het weekend, zoals bij kantoren. Deze plekken kunnen beschikbaar komen voor bezoekers van Arnhem – iets dat in andere steden al goed werkt.

Wij blijven ons inzetten voor een Arnhem waar je zelf kunt bepalen hoe je je verplaatst. Of dat nu lopend, met de fiets, het ov of de auto is. Mobiliteit is geen ideologische keuze, maar een praktische noodzaak voor het dagelijks leven. Dat betekent dus dat we ons verzetten tegen maatregelen die de stad onbereikbaar en niet gastvrij maken, en werken tegelijkertijd aan slimme, haalbare alternatieven die wél draagvlak hebben in de stad.